Mezelf afkraken: daar is mijn ondermijnende ouder een kei in. En dat gaat vooral goed als ik mezelf afreken op zaken zoals uiterlijk, leeftijd (heb de ‘mooiste’ jaren gemist door trauma), hoe mijn haar zit etc… Maar man: ik heb zoveel shit meegemaakt en toch sta ik telkens weer op. Misschien gaat dat soms bibberig, maar ik doe het wel! En daar, daar mag ik met liefde naar kijken. Daar mag jíj met liefde naar kijken.

Lees verder

Ik dien mezelf kapot te schamen voor m’n mislukte werkcarrière, waarin het me allesbehalve gelukt is om te slagen in de journalistiek- en communicatiebranche. Geheel logisch in mijn hoofd, maar m’n therapeut was het er vandaag niet mee eens. Volgens hem is compassie meer op z’n plaats…

Lees verder

Ugh… Ik kan zo’n bankklever zijn. De hele dag kan ik op de bank liggen met mijn smartphone in de hand. Soms is dat lekker. Vaak is het stiekem ook een manier om net te doen alsof de buitenwereld en sombere gevoelens niet bestaan. Het kan voor mij dus heel gemakkelijk ongezond worden en me uiteindelijk juist somberder maken. Hoewel een strijd, probeer ik positief te zijn en mezelf te complimenteren als ik – al is het maar kort – naar buiten ben geweest. Want ik merk dat een frisse neus helpt om sombere gevoelens te bestrijden.

Lees verder

Een gedicht over wanneer je met je psyschische problemen functioneert als een vulkaan. Langzaam bouwt de spanning in je op, totdat het onvermijdelijke gebeurt. Een uitbarsting. Een crisis. Opnieuw.

Lees verder