Mezelf afkraken: daar is mijn ondermijnende ouder een kei in. En dat gaat vooral goed als ik mezelf afreken op zaken zoals uiterlijk, leeftijd (heb de ‘mooiste’ jaren gemist door trauma), hoe mijn haar zit etc… Maar man: ik heb zoveel shit meegemaakt en toch sta ik telkens weer op. Misschien gaat dat soms bibberig, maar ik doe het wel! En daar, daar mag ik met liefde naar kijken. Daar mag jíj met liefde naar kijken.

Lees verder

Medicatie heeft mijn lijf veranderd: ik ben enorm veel aangekomen. Nu heb ik door die pillen ook weer een beetje een leven gekregen en is het dus beter zo, maar toch heb ik het er erg moeilijk mee. Diep respect dus voor #bodypositivity mensen die oprecht al van hun lijf houden, ik probeer het te gaan leren…

Lees verder

Sorry dat ik besta. Een verontschuldiging en overtuiging die ik als kind heb opgedaan en wat onlangs in therapie naar boven kwam. In relaties (nee geen liefdes-, I wish) voel ik me ook vaak de mindere van de twee. Hoe ik van dit negatieve mantra afkom weet ik nog niet, daarom er eerst maar eens de middelvinger naar opsteken

Lees verder

Maandag is therapiedag en vanmiddag voelde ik me na de sessie helemaal afgepeld. Kwetsbaar. En misschien ook wel bang. Op een gegeven moment ging het erover dat het belangrijk is om ook van jezelf te houden (ook met het oog dat ik ergens toch hoop ooit de liefde te vinden). Hierin heb ik al stappen gezet, maar oh wat is het moeilijk en eng.

Lees verder

Ik dien mezelf kapot te schamen voor m’n mislukte werkcarrière, waarin het me allesbehalve gelukt is om te slagen in de journalistiek- en communicatiebranche. Geheel logisch in mijn hoofd, maar m’n therapeut was het er vandaag niet mee eens. Volgens hem is compassie meer op z’n plaats…

Lees verder

Waar voor m’n gevoel ‘normale’ mensen met bindingsangst en onveilige hechting nog op z’n minst proberen te daten of zelfs wel relaties hebben gehad, is dat voor mij 10.000 stappen te ver. De angst is zo groot dat ik zelfs niet eens verliefd word. Toch is er wel een vorm van verlangen, want het steekt me als ik bv op de hei stelletjes zie lopen. En dus heb ik besloten dat ik mijn grootste angsten nu aan ga in therapie. Wish me luck!

Lees verder

Therapie helpt me om mijn eigen mening, stijl en persoonlijkheid te ontdekken en ook te uiten. Het is oké wat ik vind en wat ik draag. Mijn verleden helpt me daar ergens ook bij. Men vindt toch altijd wel wat van je, positief of negatief, dus probeer ik dat niet langer te laten bepalen wie ik ben. Oefen met het bepalen van je eigen windrichting en wees daarin lief voor jezelf: verandering gaat met vallen en opstaan.

Lees verder

Het is lastig om kwetsbaar te zijn. De interne criticus in mij kraakt mij bijvoorbeeld af vanwege het feit dat ik iedere week bij het RIBW Eetcafé eet. ‘Loser!’ klinkt het dan. Gelukkig kan ik daar tegenwoordig ook gezonde gedachten tegenover zetten. Zoals dat ik weliswaar niet ben waar ik zou willen zijn, maar dat ik goede stappen zet. Ik groei! En dan is het niet belangrijk waar en wanneer precies ik ergens uitkom.

Lees verder