Objectconstantie: dat een kind voelt dat het een band heeft met bv zijn/haar moeder als die er even niet fysiek is en zich dan toch veilig voelt. Als dat in je kindertijd goed ontwikkeld is kun je als volwassene prima alleen je ding doen thuis en toch de band met vrienden en familie voelen. Ik daarentegen kan een paar minuten nadat bv visite mijn huis heeft verlaten, mij al weer super eenzaam voelen. Andersom werkt het ook: ik heb bv morgen iets leuks gepland, maar dat is niet vandaag en dus voel ik me toch eenzaam…

Lees verder

Door m’n ASS en als extra complicerende factor een traumatische jeugd vind ik het eigenlijk doodeng om vrienden te maken. Vroeger mat ik mezelf een rol aan, keek ik af ‘hoe andere mensen dat toch doen’ en blufte ik me overal doorheen. M’n vriendschappen zijn wel echt, maar de werkelijkheid is wel dat het mij tonnen met energie en heel veel angst kost om ze te sluiten. Dit gedicht geeft een inkijkje in hoe ik mij soms écht voel als ik iemand ontmoet waarmee ik vrienden zou willen worden.

Lees verder

“Ik voel me vandaag best gelukkig” dacht ik net in de auto terug naar huis. Wow! Dat heb ik al héél lang niet meer gedacht…. Zonder twijfel speelt de Citalopram en de rust v/h weten dat ik ASS heb hierin een rol. Morgen kan het best weer anders zijn, maar vandaag is winst en daar ben ik dankbaar voor!

Lees verder

En toen was de uitslag van de screening op autisme daar: er is aanleiding om te gaan onderzoeken of ik daadwerkelijk een Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heb. Wow. Dat is wel iets waar ik aan moet wennen. Ik bedoel: ik ben toch zeker Rain Man niet? Dit gedicht is dan ook geschreven vanuit mijn vooroordelen over autisme, maar tegelijkertijd vanuit de kwetsbaarheid van de herkenning van symptomen.

Lees verder

Soms is zoiets zoals het vragen van steun in je omgeving, bij je vrienden en familie, zo nieuw voor je dat je brein het woord ‘steun’ niet eens verstaat. Over die verwarring gaat dit gedicht.

Lees verder