Door mijn autisme vind ik het ervaren van een ‘diepere’ verbinding lastig. Het kan er wel zijn, maar ik heb altijd het gevoel dat de ander méér ervaart. En het lastige daarbij: doordat ik verbaal zo sterk ben, interpreteert de ander dat vaak als ‘verbinding’ terwijl ik dat dan niet zo goed door heb. Totdat de ander dat benoemt. Maar als ik daar nou over communiceer en de ander doet dat ook, misschien komen we dan toch nader tot elkaar.

Lees verder

Waar voor m’n gevoel ‘normale’ mensen met bindingsangst en onveilige hechting nog op z’n minst proberen te daten of zelfs wel relaties hebben gehad, is dat voor mij 10.000 stappen te ver. De angst is zo groot dat ik zelfs niet eens verliefd word. Toch is er wel een vorm van verlangen, want het steekt me als ik bv op de hei stelletjes zie lopen. En dus heb ik besloten dat ik mijn grootste angsten nu aan ga in therapie. Wish me luck!

Lees verder

En toen was de uitslag van de screening op autisme daar: er is aanleiding om te gaan onderzoeken of ik daadwerkelijk een Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heb. Wow. Dat is wel iets waar ik aan moet wennen. Ik bedoel: ik ben toch zeker Rain Man niet? Dit gedicht is dan ook geschreven vanuit mijn vooroordelen over autisme, maar tegelijkertijd vanuit de kwetsbaarheid van de herkenning van symptomen.

Lees verder

Soms is zoiets zoals het vragen van steun in je omgeving, bij je vrienden en familie, zo nieuw voor je dat je brein het woord ‘steun’ niet eens verstaat. Over die verwarring gaat dit gedicht.

Lees verder

De ruwe, ongepolijste, natuur van IJsland met haar pikzwarte zandstranden inspireerde mij tot het schrijven van deze tekst.

Lees verder