Het amygdala is het deel van het brein dat emoties maakt en volgens mijn therapeut is die bij mij door trauma overactief. Daardoor ben ik extra gevoelig voor prikkels die gerelateerd zijn aan ‘gevaar’ waarna het vecht-vlucht-bevries mechanisme wordt aangesproken. Ik voel heel vaak angst/paniek terwijl ik op dat moment niets concreets heb om bang voor te zijn. De angst is er gewoon… Dit gedicht is niet het beste wat ik ooit geschreven heb, maar zo nu en dan is #badpoetry wel oké toch?

Lees verder

Verbaal sterk zijn is een kracht en vloek tegelijk. In het verleden heb ik nl regelmatig meegemaakt dat de hulpverlening dacht, terwijl ik in crisis zat, dat het allemaal nog niet zo erg was omdat ik nog zo goed uit m’n woorden kwam. Daarom heb ik het nu expliciet in m’n hanteringsplan staan dat ik óók in fase rood welbespraakt blijf en ik dan niet overschat moet worden. Hope that works…

Lees verder

Objectconstantie: dat een kind voelt dat het een band heeft met bv zijn/haar moeder als die er even niet fysiek is en zich dan toch veilig voelt. Als dat in je kindertijd goed ontwikkeld is kun je als volwassene prima alleen je ding doen thuis en toch de band met vrienden en familie voelen. Ik daarentegen kan een paar minuten nadat bv visite mijn huis heeft verlaten, mij al weer super eenzaam voelen. Andersom werkt het ook: ik heb bv morgen iets leuks gepland, maar dat is niet vandaag en dus voel ik me toch eenzaam…

Lees verder

Dit gedicht ben ik als ik bij een nieuwe hulpverlener ‘even’ emotieloos mijn levensverhaal oplepel. Ik kan overigens ook wel m’n tranen laten gaan. Heel goed zelfs tegenwoordig, maar soms wil je gewoon even niet (meer) huilen.

Lees verder

Haptotherapie is bijzonder. De afgelopen sessie voelde ik letterlijk het gewicht van wat ik met me meedraag aan verleden, voelde ik het verdoofde gevoel van vroeger op mijn huid, ervoer ik dat ik de therapeut zo graag wil toelaten maar het gewoon echt niet durf. Ik denk dat de therapeut deze maandag een eerste laag van een stuk angst/ kwetsbaarheid heeft afgepeld en hoop ik dat er nog lagen zullen voelen, zodat uiteindelijk ook ik de vreugde van een liefdesrelatie mag gaan voelen.

Lees verder

Mijn ouderlijk huis, geboortegrond van mijn trauma, is dan nu echt verkocht. Toch is het goed zo. Want wat ik wenste is nooit geweest. En gelukkig kan ik tegenwoordig groeien.

Lees verder

Mezelf afkraken: daar is mijn ondermijnende ouder een kei in. En dat gaat vooral goed als ik mezelf afreken op zaken zoals uiterlijk, leeftijd (heb de ‘mooiste’ jaren gemist door trauma), hoe mijn haar zit etc… Maar man: ik heb zoveel shit meegemaakt en toch sta ik telkens weer op. Misschien gaat dat soms bibberig, maar ik doe het wel! En daar, daar mag ik met liefde naar kijken. Daar mag jíj met liefde naar kijken.

Lees verder

Mijn therapeut zei laatst dat ik nooit helemaal beter word. Maar wat is beter, wat is normaal als je geen nulpunt hebt?

Lees verder