Mezelf afkraken: daar is mijn ondermijnende ouder een kei in. En dat gaat vooral goed als ik mezelf afreken op zaken zoals uiterlijk, leeftijd (heb de ‘mooiste’ jaren gemist door trauma), hoe mijn haar zit etc… Maar man: ik heb zoveel shit meegemaakt en toch sta ik telkens weer op. Misschien gaat dat soms bibberig, maar ik doe het wel! En daar, daar mag ik met liefde naar kijken. Daar mag jíj met liefde naar kijken.

Lees verder

Mijn therapeut zei laatst dat ik nooit helemaal beter word. Maar wat is beter, wat is normaal als je geen nulpunt hebt?

Lees verder

Het is best heftig als je moet dagdromen om je even gelukkig te voelen, toch is dat precies wat ik als kind heel veel deed. Thuis emotioneel misbruikt en op school gepest had ik immers genoeg om voor te vluchten. Nog steeds dagdroom ik veel, maar wel stukken minder dan voorheen want ik herstel en heb steeds meer om in het hier en nu voor te leven.

Lees verder

Sorry dat ik besta. Een verontschuldiging en overtuiging die ik als kind heb opgedaan en wat onlangs in therapie naar boven kwam. In relaties (nee geen liefdes-, I wish) voel ik me ook vaak de mindere van de twee. Hoe ik van dit negatieve mantra afkom weet ik nog niet, daarom er eerst maar eens de middelvinger naar opsteken

Lees verder

Moederdag. Een van de pijnlijkste dagen van het jaar als je net zoals ik het contact met je moeder hebt verbroken. Ik voel me monddood worden als ik het er over heb en kán er niet veel woorden aan vuil maken, zoveel het mij raakt. Daarom zeg ik slechts ’t volgende: dit gedicht is voor mijn Enschedese tante die samen met mijn oom fungeert als surrogaat-ouder(s).

Lees verder

Vandaag werd ik geïnterviewd door de lokale nieuwswebsite ‘In de buurt Ede’ over mijn gedichten en openheid over m’n psychische klachten. Toen ik me een beetje aan het voorbereiden was op mogelijke vragen, gingen mijn gedachten naar mijn traumatische jeugd. Hóe leg je dat uit? Kan ik er überhaupt wel over praten, of klap ik dan dicht? Ik schreef toen dit gedicht.

Lees verder

Ik dien mezelf kapot te schamen voor m’n mislukte werkcarrière, waarin het me allesbehalve gelukt is om te slagen in de journalistiek- en communicatiebranche. Geheel logisch in mijn hoofd, maar m’n therapeut was het er vandaag niet mee eens. Volgens hem is compassie meer op z’n plaats…

Lees verder

Momenteel ben ik in therapie bezig met m’n onveilige hechting en extreme bindingsangst. Wat me afgelopen keer na de imaginatie-oefening opviel is hoe vol m’n hoofd wel niet zit met ondermijnende boodschappen en hoeveel beschermers er wel niet zijn. De gezonde volwassene is ook ergens maar krijgt nauwelijks een kans. En dan kan ik, naast er om rouwen, gewoon ook Heel! Erg! Boos! zijn op mijn verleden. Kon ik het maar gratis retour sturen!

Lees verder