Op de dag dat buren klaar zijn met verbouwen gaat hier de vlag uit!

Lees verder

Even naar de supermarkt: ik raak overprikkeld. Naar een verjaardag: idem dito. Eten koken: opnieuw overprikkeld. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het nare is dat ik er ook extra depressief van raak, extreem vermoeid en doordat ik jarenlang heb geprobeerd te functioneren als de neurotypische persoon die ik niet ben, ik tegenwoordig nóg prikkelgevoeliger ben. Mijn werkjaren hebben me erg beschadigd. Daarover en over de last van overprikkeling gaat ‘Zilte nasmaak’.

Lees verder

Kerst was super fijn en toch ook veel teveel voor m’n autisten hoofd… En dus vandaag een heuse ‘auti hangover’: doodmoe, slap in de benen… Liggend op de bank schreef ik er maar dit gedichtje over.

Lees verder

Grenzen. Tussen landen vind ik ze super leuk. De grenzen in mijn hoofd zijn echter anders. Streng en veel te krap. Naar mijn mening ben ik veel te snel overprikkeld en moe. Ik probeer het te accepteren. Blij te zijn met wat wél lukt. Al blijft er een grenzeloos verlangen naar meer kunnen….

Lees verder

En toen was de uitslag van de screening op autisme daar: er is aanleiding om te gaan onderzoeken of ik daadwerkelijk een Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heb. Wow. Dat is wel iets waar ik aan moet wennen. Ik bedoel: ik ben toch zeker Rain Man niet? Dit gedicht is dan ook geschreven vanuit mijn vooroordelen over autisme, maar tegelijkertijd vanuit de kwetsbaarheid van de herkenning van symptomen.

Lees verder

Al bijna 2,5 jaar heb ik last van hevige overprikkeling. Zo hevig dat het niet alleen van mijn ADHD kan zijn, maar waarschijnlijk ook het gevolg is van een burn-out die erbij is gekomen. Dit stukje proza verbeeldt mijn moeite met het herkennen én het respecteren van mijn grenzen die voorkomen dat ik overprikkeld raak. Iets wat nog heel vaak misgaat…

Lees verder