Haptotherapie is bijzonder. De afgelopen sessie voelde ik letterlijk het gewicht van wat ik met me meedraag aan verleden, voelde ik het verdoofde gevoel van vroeger op mijn huid, ervoer ik dat ik de therapeut zo graag wil toelaten maar het gewoon echt niet durf. Ik denk dat de therapeut deze maandag een eerste laag van een stuk angst/ kwetsbaarheid heeft afgepeld en hoop ik dat er nog lagen zullen voelen, zodat uiteindelijk ook ik de vreugde van een liefdesrelatie mag gaan voelen.

Lees verder

Dit gedicht is voor een ieder die het moeilijk vindt om hulp te accepteren en de kwetsbaarheid daarvan te voelen. De RIBW, het eetcafé, de zorgboerderij en natuurlijk m’n wekelijkse therapie: wat had ik het graag niet nodig gehad. Maar het is ok. Het is ok.

Lees verder

Tot mijn verrassing raakte ik vandaag in paniek bij mijn eerste sessie psycho-educatie over ASS. Op de vraag waar ik het over wilde hebben antwoordde ik iets in de trant van ‘alles, help, geef me richting’. Waarop het heel lang ging over alle mogelijke onderwerpen en ik mij compleet verloren voelde. Dit gedicht gaat over het diepe verlangen om aan de hand te worden genomen door mijn therapeut.

Lees verder

Het is lastig om kwetsbaar te zijn. De interne criticus in mij kraakt mij bijvoorbeeld af vanwege het feit dat ik iedere week bij het RIBW Eetcafé eet. ‘Loser!’ klinkt het dan. Gelukkig kan ik daar tegenwoordig ook gezonde gedachten tegenover zetten. Zoals dat ik weliswaar niet ben waar ik zou willen zijn, maar dat ik goede stappen zet. Ik groei! En dan is het niet belangrijk waar en wanneer precies ik ergens uitkom.

Lees verder

Niet gegokt, toch verloren in het leven. Zo kan ik mij wel eens voelen. Maar is dat wel zo? Ben ik een verliezer doordat ik kwetsbaar ben? Of is het juist winst dat ik tegenwoordig steeds meer kwetsbaar durf te zijn?

Lees verder