Moederdag. Een van de pijnlijkste dagen van het jaar als je net zoals ik het contact met je moeder hebt verbroken. Ik voel me monddood worden als ik het er over heb en kán er niet veel woorden aan vuil maken, zoveel het mij raakt. Daarom zeg ik slechts ’t volgende: dit gedicht is voor mijn Enschedese tante die samen met mijn oom fungeert als surrogaat-ouder(s).

Lees verder

Vandaag werd ik geïnterviewd door de lokale nieuwswebsite ‘In de buurt Ede’ over mijn gedichten en openheid over m’n psychische klachten. Toen ik me een beetje aan het voorbereiden was op mogelijke vragen, gingen mijn gedachten naar mijn traumatische jeugd. Hóe leg je dat uit? Kan ik er überhaupt wel over praten, of klap ik dan dicht? Ik schreef toen dit gedicht.

Lees verder

Mijn ouderlijk huis staat te koop en dat doet best veel met me. Het voelt raar dat de plek waar ik zoveel verdriet heb gekend en zo beschadigd ben geraakt er straks waarschijnlijk niet meer is. Want het is verouderd, klein en staat op een grote lap grond. Terug naar dit huis wil ik niet: ik heb geen contact meer met mijn ouders. Toch doet het pijn omdat ik me altijd gewenst heb dat ik in die woning wél liefde en warmte zou vinden. Ze zeggen wel eens dat de muren oren hebben. De muren hebben de ruzies gehoord, ‘zagen’ wat er achter de voordeur gebeurde. De muren van het huis zijn mijn getuigen en dat die straks niet meer overeind staan is pijnlijk.

Lees verder