Een gedicht over therapie en stappen zetten terwijl je eigenlijk geen flauw benul hebt waar je nou naartoe gaat en of het allemaal wel goed komt.

Lees verder

Therapie helpt me om mijn eigen mening, stijl en persoonlijkheid te ontdekken en ook te uiten. Het is oké wat ik vind en wat ik draag. Mijn verleden helpt me daar ergens ook bij. Men vindt toch altijd wel wat van je, positief of negatief, dus probeer ik dat niet langer te laten bepalen wie ik ben. Oefen met het bepalen van je eigen windrichting en wees daarin lief voor jezelf: verandering gaat met vallen en opstaan.

Lees verder

Een gedicht voor het seizoen dat ik nog nooit eerder zo kon ervaren. Als mooi, prachtig, schitterend. En niet als iets wat op z’n positiefst geheel aan mij voorbij ging omdat ik alleen maar bezig was met overleven of dat me op het slechtst zo vaak het zetje gaf tot weer een nieuwe mental breakdown. Ik ben er nog lang niet, de weg voor me is nog lang maar oh wat is het fijn dat er nu dagen zijn waarop ik enorm kan genieten van de herfst.

Lees verder

Ik merk dat ik mezelf weer meer en meer verwonder. Over de kleurenpracht van een gevallen blaadje bijvoorbeeld. De laatste weken wordt m’n blik zowel letterlijk als figuurlijk weer kleurrijker en dat maakt dat ik oprecht dankbaar ben voor mijn medicatie. We zijn er nog lang niet, maar dat ik zo nu en dan weer eens geniet van het mens zijn en mijn bestaan hier op aarde is een goed teken.

Lees verder

“Ik voel me vandaag best gelukkig” dacht ik net in de auto terug naar huis. Wow! Dat heb ik al héél lang niet meer gedacht…. Zonder twijfel speelt de Citalopram en de rust v/h weten dat ik ASS heb hierin een rol. Morgen kan het best weer anders zijn, maar vandaag is winst en daar ben ik dankbaar voor!

Lees verder