Heimwee naar de kliniek. Met enige regelmaat denk ik: was ik maar weer opgenomen. Niet omdat dat nou zo’n feest is. Maar omdat naast dat het ook héél zwaar was, het mij ook geborgenheid gaf. Het mij beschermde tegen de grote boze buitenwereld. Ik me zo enorm verbonden voelde met m’n medecliënten. En er eindelijk eens voor mij werd gezorgd, waar ik als kind altijd naar had verlangd. Ik laat het gemis er zijn en schreef er dit gedicht over.

Lees verder

Een gedicht over de strijd tussen het kritische stuk in mij en de gezonde volwassene. Dankzij schematherapie krijgt het gezonde deel steeds meer ruimte in mijn leven.

Lees verder

Afscheid nemen is een doorlopend thema in mijn therapie. Je kunt het ook een rouwproces noemen. Toch is dat niet alleen maar negatief. Het brengt me namelijk steeds dichter bij het besef dat ik goed genoeg ben. Ik mag er zijn. Inclusief alle bijbehorende emoties. En dan is afscheid nemen eigenlijk gewoon een nieuw begin.

Lees verder

Nog altijd heb ik heimwee naar het Centrum voor Psychotherapie (CvP) in Lunteren. Dit gedicht gaat over het verlangen naar de kliniek waar ik het ontzettend zwaar heb gehad, maar waar ik in 2016 ook een diepe verbondenheid ervoer met medecliënten in een mini-maatschappij afgeschermd van de boze buitenwereld.

Lees verder

Een gedicht over wanneer je met je psyschische problemen functioneert als een vulkaan. Langzaam bouwt de spanning in je op, totdat het onvermijdelijke gebeurt. Een uitbarsting. Een crisis. Opnieuw.

Lees verder

Een gedicht over het vinden van je innerlijke kracht en het bij de hand nemen van je innerlijke kind, wanneer je dit niet van huis uit hebt meegekregen.

Lees verder

Wat nou als die woestijn, waarin je je met je depressie denkt te bevinden, kleiner is dan je denkt? Dat het eigenlijk Burgers’ Bush is?

Lees verder

Soms is zoiets zoals het vragen van steun in je omgeving, bij je vrienden en familie, zo nieuw voor je dat je brein het woord ‘steun’ niet eens verstaat. Over die verwarring gaat dit gedicht.

Lees verder