Ik heb fijne vrienden, maar als je zoals ik single bent ontkom je er niet aan om ook alleen te zijn. Veel alleen te zijn. En daar krijg ik steeds meer moeite mee. Ik werk in therapie hard aan mijn hechtingsproblematiek om zo ook ooit het voor mij mysterieuze begrip ‘liefde’ te kunnen ervaren binnen het minstens zo mysterieuze begrip ‘relatie’, maar iets wat door langdurig trauma is ontstaan is niet zomaar opgelost. En zo heeft het verleden nog steeds vat op mij, terwijl ik er zo graag los van wil komen…

Lees verder

Mezelf afkraken: daar is mijn ondermijnende ouder een kei in. En dat gaat vooral goed als ik mezelf afreken op zaken zoals uiterlijk, leeftijd (heb de ‘mooiste’ jaren gemist door trauma), hoe mijn haar zit etc… Maar man: ik heb zoveel shit meegemaakt en toch sta ik telkens weer op. Misschien gaat dat soms bibberig, maar ik doe het wel! En daar, daar mag ik met liefde naar kijken. Daar mag jíj met liefde naar kijken.

Lees verder

Mijn therapeut zei laatst dat ik nooit helemaal beter word. Maar wat is beter, wat is normaal als je geen nulpunt hebt?

Lees verder

Het is best heftig als je moet dagdromen om je even gelukkig te voelen, toch is dat precies wat ik als kind heel veel deed. Thuis emotioneel misbruikt en op school gepest had ik immers genoeg om voor te vluchten. Nog steeds dagdroom ik veel, maar wel stukken minder dan voorheen want ik herstel en heb steeds meer om in het hier en nu voor te leven.

Lees verder

Sorry dat ik besta. Een verontschuldiging en overtuiging die ik als kind heb opgedaan en wat onlangs in therapie naar boven kwam. In relaties (nee geen liefdes-, I wish) voel ik me ook vaak de mindere van de twee. Hoe ik van dit negatieve mantra afkom weet ik nog niet, daarom er eerst maar eens de middelvinger naar opsteken

Lees verder

Moederdag. Een van de pijnlijkste dagen van het jaar als je net zoals ik het contact met je moeder hebt verbroken. Ik voel me monddood worden als ik het er over heb en kán er niet veel woorden aan vuil maken, zoveel het mij raakt. Daarom zeg ik slechts ’t volgende: dit gedicht is voor mijn Enschedese tante die samen met mijn oom fungeert als surrogaat-ouder(s).

Lees verder

Ze zeggen dat liefde zich spontaan kan aanbieden. Ik weet het niet. Is het zo makkelijk? Dat liefde opeens je leven binnenvaart? Trojaanse paarden zien er in eerste instantie ook mooi uit. Liefde is voor mij als het grootste onoplosbare mysterie. Velen om me heen lijken het te hebben opgelost. Vertellen me alleen niet hoe. Zeg het me dan! Is het dan niet voor mij? Te ingewikkeld voor mijn beschadigde hart dat beschadigd is zonder ooit lief te hebben gehad?

Lees verder

Vandaag werd ik geïnterviewd door de lokale nieuwswebsite ‘In de buurt Ede’ over mijn gedichten en openheid over m’n psychische klachten. Toen ik me een beetje aan het voorbereiden was op mogelijke vragen, gingen mijn gedachten naar mijn traumatische jeugd. Hóe leg je dat uit? Kan ik er überhaupt wel over praten, of klap ik dan dicht? Ik schreef toen dit gedicht.

Lees verder