Dit gedicht ben ik als ik bij een nieuwe hulpverlener ‘even’ emotieloos mijn levensverhaal oplepel. Ik kan overigens ook wel m’n tranen laten gaan. Heel goed zelfs tegenwoordig, maar soms wil je gewoon even niet (meer) huilen.

Lees verder

Haptotherapie is bijzonder. De afgelopen sessie voelde ik letterlijk het gewicht van wat ik met me meedraag aan verleden, voelde ik het verdoofde gevoel van vroeger op mijn huid, ervoer ik dat ik de therapeut zo graag wil toelaten maar het gewoon echt niet durf. Ik denk dat de therapeut deze maandag een eerste laag van een stuk angst/ kwetsbaarheid heeft afgepeld en hoop ik dat er nog lagen zullen voelen, zodat uiteindelijk ook ik de vreugde van een liefdesrelatie mag gaan voelen.

Lees verder

Mijn ouderlijk huis, geboortegrond van mijn trauma, is dan nu echt verkocht. Toch is het goed zo. Want wat ik wenste is nooit geweest. En gelukkig kan ik tegenwoordig groeien.

Lees verder

Ik heb fijne vrienden, maar als je zoals ik single bent ontkom je er niet aan om ook alleen te zijn. Veel alleen te zijn. En daar krijg ik steeds meer moeite mee. Ik werk in therapie hard aan mijn hechtingsproblematiek om zo ook ooit het voor mij mysterieuze begrip ‘liefde’ te kunnen ervaren binnen het minstens zo mysterieuze begrip ‘relatie’, maar iets wat door langdurig trauma is ontstaan is niet zomaar opgelost. En zo heeft het verleden nog steeds vat op mij, terwijl ik er zo graag los van wil komen…

Lees verder

Mezelf afkraken: daar is mijn ondermijnende ouder een kei in. En dat gaat vooral goed als ik mezelf afreken op zaken zoals uiterlijk, leeftijd (heb de ‘mooiste’ jaren gemist door trauma), hoe mijn haar zit etc… Maar man: ik heb zoveel shit meegemaakt en toch sta ik telkens weer op. Misschien gaat dat soms bibberig, maar ik doe het wel! En daar, daar mag ik met liefde naar kijken. Daar mag jíj met liefde naar kijken.

Lees verder

Mijn therapeut zei laatst dat ik nooit helemaal beter word. Maar wat is beter, wat is normaal als je geen nulpunt hebt?

Lees verder

Het is best heftig als je moet dagdromen om je even gelukkig te voelen, toch is dat precies wat ik als kind heel veel deed. Thuis emotioneel misbruikt en op school gepest had ik immers genoeg om voor te vluchten. Nog steeds dagdroom ik veel, maar wel stukken minder dan voorheen want ik herstel en heb steeds meer om in het hier en nu voor te leven.

Lees verder

Sorry dat ik besta. Een verontschuldiging en overtuiging die ik als kind heb opgedaan en wat onlangs in therapie naar boven kwam. In relaties (nee geen liefdes-, I wish) voel ik me ook vaak de mindere van de twee. Hoe ik van dit negatieve mantra afkom weet ik nog niet, daarom er eerst maar eens de middelvinger naar opsteken

Lees verder