Als ik je niet gewoon kan vinden dan is over je struikelen ook goed. De liefde. In mijn evaluatie met mijn therapeut omschreef ik het als de ‘heilige graal van ‘normaal’ zijn’. Het voelt namelijk nu alsof ik een basisvaardigheid van ‘how to human’ mis. De angst om intimiteit toe te laten is zo immens groot dat ik zelfs niet eens verliefd word. Tegelijkertijd verlang ik er wel naar. Het is ook een symbool voor me dat ik eindelijk overschakel van overleven, naar léven. En dat is denk ik leuker met iemand aan je zijde.

Lees verder

Zoek emotionele nabijheid in tijden van crisis. Vanmiddag had ik face to face therapie (ik ben één van de weinige gelukkigen in GGZ-land) en dit kwam zo naar voren. We hielden letterlijk afstand, maar kwamen emotioneel toch nabij en zo werd het een goede sessie. Veel sterkte gewenst in deze lastige tijd!

Lees verder

Eenzaamheid is een terugkerend thema in mijn gedichten en een logisch gevolg van minder met overleven bezig zijn. Spannend vind ik dit onderwerp ook, het is namelijk niet dat ik ondankbaar ben voor mijn vrienden en kennissen. Maar ik mis tijdens feestdagen wel vaak de vanzelfsprekendheid van een plek aan tafel. En het valt mij zwaar om iedere keer weer die drempel over te moeten om te vragen of ik bij een intiem familiemoment mag zijn. Ik wil heel graag ergens standaard bij horen. Zou het er dit jaar van komen?

Lees verder

Ik heb fijne vrienden, maar als je zoals ik single bent ontkom je er niet aan om ook alleen te zijn. Veel alleen te zijn. En daar krijg ik steeds meer moeite mee. Ik werk in therapie hard aan mijn hechtingsproblematiek om zo ook ooit het voor mij mysterieuze begrip ‘liefde’ te kunnen ervaren binnen het minstens zo mysterieuze begrip ‘relatie’, maar iets wat door langdurig trauma is ontstaan is niet zomaar opgelost. En zo heeft het verleden nog steeds vat op mij, terwijl ik er zo graag los van wil komen…

Lees verder

Ik ging dus laatst bij het tuincentrum een kerstboom uitzoeken en dat was tóch weer confronterend…

Lees verder

Het is best heftig als je moet dagdromen om je even gelukkig te voelen, toch is dat precies wat ik als kind heel veel deed. Thuis emotioneel misbruikt en op school gepest had ik immers genoeg om voor te vluchten. Nog steeds dagdroom ik veel, maar wel stukken minder dan voorheen want ik herstel en heb steeds meer om in het hier en nu voor te leven.

Lees verder

M’n therapeut zei laatst iets waar ‘ie denk ik gelijk in heeft, maar wat ook heel erg binnenkwam: het kan nog wel een jaar (of zelfs twee) duren voordat ik toe ben aan een relatie. En ik voel me nu al zo enórm achterlopen op het leven! Maar weet je: mijn pad is mijn pad en die kent z’n eigen tijdzone. En wie weet loop ik de ware opeens tegen het lijf en betekent dat de doorbraak waar ik naar verlang.

Lees verder

Over ‘de leven’ met psychische klachten…. De tijd vliegt!

Lees verder