Decennialang wist ik niet dat ik op vrouwen val. Het was gereduceerd tot ‘geen optie’ in mijn hoofd. Deels door een traumatische jeugd, deels doordat ik als student lid werd van een evangelische kerk waarin homoseksualiteit doorgaans als zondig wordt beschouwd. God zij dank leert therapie mij om meer en meer mezelf te zijn. Er is nu ruimte voor vragen als: ‘wie ben ik?’, ‘wat vind ik?’ en ‘wat wíl ik?’. Nou ik wil net zoals de eenhoorn, een kleurrijk symbool van uniekheid, niet langer bang zijn om mezelf te zijn.

Lees verder

Ik ben gelovig (christelijk) en dat vind ik vaak best moeilijk. Een verschrikkelijke jeugd gehad, psychische problemen waarmee ik dagelijks worstel… Toch kies ik ervoor, want ik heb het perspectief en de hoop die het geloof mij biedt nodig. Maar makkelijk? Nee, dat is geloven zeker niet voor mij.

Lees verder

Ik vind het doodeng als mijn therapeut vooruitgang benoemt. Wil het kleiner maken en zelfs wegstoppen, want wat als hij de kleine bange Corrie straks niet meer ziet?

Lees verder