Een gedicht over therapie en stappen zetten terwijl je eigenlijk geen flauw benul hebt waar je nou naartoe gaat en of het allemaal wel goed komt.

Lees verder

M’n therapeut zei laatst iets waar ‘ie denk ik gelijk in heeft, maar wat ook heel erg binnenkwam: het kan nog wel een jaar (of zelfs twee) duren voordat ik toe ben aan een relatie. En ik voel me nu al zo enórm achterlopen op het leven! Maar weet je: mijn pad is mijn pad en die kent z’n eigen tijdzone. En wie weet loop ik de ware opeens tegen het lijf en betekent dat de doorbraak waar ik naar verlang.

Lees verder

Moederdag. Een van de pijnlijkste dagen van het jaar als je net zoals ik het contact met je moeder hebt verbroken. Ik voel me monddood worden als ik het er over heb en kán er niet veel woorden aan vuil maken, zoveel het mij raakt. Daarom zeg ik slechts ’t volgende: dit gedicht is voor mijn Enschedese tante die samen met mijn oom fungeert als surrogaat-ouder(s).

Lees verder