Vandaag werd ik geïnterviewd door de lokale nieuwswebsite ‘In de buurt Ede’ over mijn gedichten en openheid over m’n psychische klachten. Toen ik me een beetje aan het voorbereiden was op mogelijke vragen, gingen mijn gedachten naar mijn traumatische jeugd. Hóe leg je dat uit? Kan ik er überhaupt wel over praten, of klap ik dan dicht? Ik schreef toen dit gedicht.

Lees verder

Ik dien mezelf kapot te schamen voor m’n mislukte werkcarrière, waarin het me allesbehalve gelukt is om te slagen in de journalistiek- en communicatiebranche. Geheel logisch in mijn hoofd, maar m’n therapeut was het er vandaag niet mee eens. Volgens hem is compassie meer op z’n plaats…

Lees verder

Even naar de supermarkt: ik raak overprikkeld. Naar een verjaardag: idem dito. Eten koken: opnieuw overprikkeld. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het nare is dat ik er ook extra depressief van raak, extreem vermoeid en doordat ik jarenlang heb geprobeerd te functioneren als de neurotypische persoon die ik niet ben, ik tegenwoordig nóg prikkelgevoeliger ben. Mijn werkjaren hebben me erg beschadigd. Daarover en over de last van overprikkeling gaat ‘Zilte nasmaak’.

Lees verder

Ken je het boek ‘Zondagskind’ van Judith Visser? Dit boek beschrijft het leven van Jasmijn Vink: een meisje met Asperger die zich met vallen en opstaan leert staande te houden in een wereld die ze maar moeilijk begrijpt. Hoewel ik totaal niet herken hoe de ASS zich bij haar uit, herken ik wel het verlangen van de hoofdpersoon naar haar ‘normale’ zelf zónder autisme. Iemand die niet super snel overprikkeld is en ‘gewoon’ kan meedoen met de anderen en daar gaat dit gedicht ook over.

Lees verder