Kerst was super fijn en toch ook veel teveel voor m’n autisten hoofd… En dus vandaag een heuse ‘auti hangover’: doodmoe, slap in de benen… Liggend op de bank schreef ik er maar dit gedichtje over.

Lees verder

Mijn ouderlijk huis staat te koop en dat doet best veel met me. Het voelt raar dat de plek waar ik zoveel verdriet heb gekend en zo beschadigd ben geraakt er straks waarschijnlijk niet meer is. Want het is verouderd, klein en staat op een grote lap grond. Terug naar dit huis wil ik niet: ik heb geen contact meer met mijn ouders. Toch doet het pijn omdat ik me altijd gewenst heb dat ik in die woning wél liefde en warmte zou vinden. Ze zeggen wel eens dat de muren oren hebben. De muren hebben de ruzies gehoord, ‘zagen’ wat er achter de voordeur gebeurde. De muren van het huis zijn mijn getuigen en dat die straks niet meer overeind staan is pijnlijk.

Lees verder

Vertrouwen in mezelf hebben. Mezelf accepteren. Inclusief alle diagnoses, diagnoses die niet bepalen wie ik ben maar die mij wel handvaten bieden om met mezelf om te gaan. Daar ging het deels over deze week bij psycho-educatie over ASS. Mezelf goed vinden zoals ik ben is nog lastig, maar toch kan ik wel al zien dat sinds ik met therapie begonnen al best gegroeid ben. Wat heet! Deze Insta, mijn website en dan nu die bundel: dat was een jaar geleden nog niet gelukt.

Lees verder

Heimwee naar de kliniek. Met enige regelmaat denk ik: was ik maar weer opgenomen. Niet omdat dat nou zo’n feest is. Maar omdat naast dat het ook héél zwaar was, het mij ook geborgenheid gaf. Het mij beschermde tegen de grote boze buitenwereld. Ik me zo enorm verbonden voelde met m’n medecliënten. En er eindelijk eens voor mij werd gezorgd, waar ik als kind altijd naar had verlangd. Ik laat het gemis er zijn en schreef er dit gedicht over.

Lees verder