Mijn zwakte houdt me overeind, maar de kracht ervan put me tegelijkertijd uit. Het leven heeft me geleerd om te knokken, maar ik kijk uit naar de dag dat ik de bokshandschoenen kan ophangen. Gesterkt door de rust van het loslaten. Was het maar al zo ver.

Lees verder

Soms is de voorpret leuker dan hetgeen waarop je je verheugde. Zoals mijn vakantie naar IJsland vorig jaar. De groepsreis werd een complete mismatch met mijn verwachtingen. Het voordeel is echter dat ik het land hopelijk ooit – als de financiën het weer toelaten – een tweede kans kan geven. Laat de voorpret maar beginnen!

Lees verder

Glinstering is een experiment met een voor mij nog relatief nieuwe dichtvorm: de haiku. Rustgevend om er mee bezig te zijn en tegelijkertijd spannend omdat ik mijn comfort zone verlaat. En dat is passend: want wat ik kende en wie ik dacht te zijn, is door de nieuwe autisme-diagnose toch weer anders geworden.

Lees verder

Het is lastig om kwetsbaar te zijn. De interne criticus in mij kraakt mij bijvoorbeeld af vanwege het feit dat ik iedere week bij het RIBW Eetcafé eet. ‘Loser!’ klinkt het dan. Gelukkig kan ik daar tegenwoordig ook gezonde gedachten tegenover zetten. Zoals dat ik weliswaar niet ben waar ik zou willen zijn, maar dat ik goede stappen zet. Ik groei! En dan is het niet belangrijk waar en wanneer precies ik ergens uitkom.

Lees verder

Een gedicht in het kader van Word Suicide Prevention Day. Ook ik heb een verlies in mijn omgeving meegemaakt. Dit gedicht is voor M. die zo wanhopig op zoek was naar rust dat ze als gevolg daarvan het leven op aarde verliet. Ik hoop nu voor haar te mogen sprankelen en te ontroeren.

Lees verder

Schaamte. Daar gaat dit gedicht over. Ik zit 100% afgekeurd in de WIA. En ik wéét dat dat ok is. Toch schaam ik me. Omdat ik ergens vind dat ik wel mee zou moeten kunnen komen in alles wat de maatschappij van ons lijkt te verlangen. De prestatiemantel is afgeworpen, maar zonder voelt naakt en kwetsbaar.

Lees verder